วันนี้ผมมีโอกาสได้อ่านหนังสือดีๆ อีกเล่มหนึ่ง ชื่อ “ทางด่วนสู่ความสำเร็จ” อ่านจบแล้วรู้สึกชอบมาก ได้มุมมองและแง่คิดดีๆ มากมาย เลยอดไม่ได้ที่จะเอามาฝากกัน โดยเฉพาะพี่ๆ น้องๆ ในทีมงานเอสเนเจอร์ของผมทุกคน อยากให้ได้อ่านกันจริงๆ จะได้ช่วยเสริม ช่วยเติม กำลังใจในการทำงานให้กันและกัน วันนี้เราทำงานเป็นทีม อย่างน้อยเราควรเรียนรู้ที่จะแบ่งปัน

และในวันนี้ ผมได้คัดลอกบทความที่ผมชอบมากบทหนึ่ง จากหนังสือเล่มนี้มาให้อ่านกัน หากอ่านจบแล้วเกิดติดใจ อยากจะอ่านต่อ ก็ลองไปหาซื้อมาอ่านกันดูนะครับ

ทางด่วนสู่ความสำเร็จ
ริมบึงใหญ่แห่งหนึ่ง แวดล้อมด้วยนักท่องเที่ยวมากมาย เพราะที่แห่งนี้มีสองหนุ่มนักตกปลาฝีมือเยี่ยม คนหนึ่งชื่อ “โจว” อีกคนชื่อ “ติง” นักท่องเที่ยวจำนวนมากเดินทางมาที่นี่เพราะอยากชมฝีมือการตกปลาของทั้งคู่

แม้ว่าทั้งสองจะเป็นเพื่อนซี้กัน แต่อุปนิสัยของทั้งคู่แตกต่างกันโดยสิ้นเชิง โจวเป็นหนุ่มหน้าตาหล่อ อารมณ์ดี เปิดเผย ชอบช่วยเหลือผู้อื่น และชอบทำความรู้จักกับคนทั่วไป ผิดกับติง แม้จะเป็นชายหนุ่มหน้าตาดี มีเสน่ห์ต้องใจสาวๆ แต่ติงเป็นคนเข่งขรึม ไม่ค่อยชอบคบค้าสมาคมกับใคร เขาชื่นชอบที่จะมีความสุข นั่งตกปลาอยู่เงียบๆ คนเดียว

ทั้งสองนั่งตกปลา ต่างก็ใช้เวลาเพียงไม่นานปลาก็ติดเบ็ด และบริเวณโดยรอบมีผู้คนให้ความสนใจกับวิธีการตกปลาของเขาราวสิบห้าคน ได้เห็นการตกปลาที่ใช้เวลาไม่นาน ต่างรู้สึกสนุก พากันไปซื้อคันเบ็ดบริเวณใกล้ๆ มาทดลองตกปลาอย่างสนุกสนาน

แต่จนแล้วจนรอด ทั้งกลุ่มก็ยังไม่มีใครสามารถตกปลาได้สักตัวเดียว แต่ก็ยังไม่ละความพยายาม ยังคงนั่งตกปลาต่อไปด้วยความอดทน นั่งตกอยู่นาน จนพวกเขาเริ่มเบื่อ ก็ยังไม่มีปลามากินเบ็ดสักตัว

หนุ่มโจวผู้ร่าเริง เห็นว่าพวกเขาตกปลาไม่ได้ จึงได้เอ่ยบอกด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

“พวกคุณสนใจไหม ? หากผมจะสอนวิธีการตกปลาให้ เพื่อพวกคุณจะได้รู้เคล็ดลับวิธีการตกปลา และเมื่อพวกคุณตกปลาได้ครบ 10 ตัว ต้องแบ่งปลาที่ตกได้ให้ผม 1 ตัว แต่ถ้าคุณตกปลาได้ไม่ครบ 10 ตัว ก็ไม่ต้องแบ่งให้ผม ตกลงไหมครับ ?”

ทั้งหมดปรึกษาหารือกัน เห็นว่าเป็นเรื่องน่าสนุกและท้าทาย จึงตอบตกลงโจวด้วยใบหน้ายิ้มแย้มเช่นกัน

เมื่อโจวสอนให้เขารู้วิธีตกปลาแล้ว โจวก็ได้ไปสอนนักท่องเที่ยวอีกหลายคน และอีกหลายกลุ่มที่สนใจการตกปลา ด้วยเงื่อนไขเดียวกับกลุ่มแรก ตลอดทั้งวัน แทนที่โจวจะตกปลาเอง โจวกลับคอยแนะนำนักท่องเที่ยวคนอื่นๆ ด้วยเงื่อนไขเดียวกัน

ในที่สุด โจวก็ได้ปลาเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ พร้อมกับคำยกย่องในความมีน้ำใจของเขา และนักตกปลามือใหม่ทั้งหลายต่างก็เรียกเขาว่า “อาจารย์โจว” ส่วนตัวเขาเองนั้นก็ปลื้มใจที่ได้รู้จักเพื่อนใหม่จำนวนมากมาย และต่างพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน

ในขณะที่ติงผู้เคร่งขรึม ต้องตกปลาอย่างโดดเดี่ยว เมื่อมองดูปลาในข้องของตัวเองแล้ว ไม่สามารถเทียบเท่าปลาในข้องของโจวได้เลย โจวผู้ร่าเริงได้ปลาจากนักตกปลามือใหม่ทั้งหลายจนแทบจะหอบกลับบ้านไม่ไหว

ความสำเร็จของโจว คือ การมีมนุษยสัมพันธ์ รู้จักหยิบยื่นไมตรีต่อผู้อื่นก่อน มีน้ำใจแนะนำเคล็ดลับแก่ผู้อื่น

ส่วนติงผู้เคร่งขรึม ไม่ชอบคบค้าสมาคมกับใคร หากเปรียบเทียบแล้ว ความสำเร็จย่อมมาถึงช้า ต้องเหนื่อยเพียงลำพัง

ทางด่วนแห่งความสำเร็จ … สร้างได้ยาก
ทางด่วนแห่งความสำเร็จ … ใครๆ ก็สามารถขึ้นได้
ทางด่วนแห่งความสำเร็จ … ยิ่งมีผู้ร่วมทางมาก ทางยิ่งกว้าง ยิ่งถึงที่หมายเร็ว
ทางด่วนแห่งความสำเร็จ … อยู่ที่เราจะสร้างให้ยาวขนาดไหน ???

“อยากขึ้นทางด่วนแห่งความสำเร็จไหมครับ ?”

ลำบากมากไหม ? … กว่าที่จะสำเร็จอะไรเพียงคนเดียว (แค่คิดก็เหนื่อยแล้ว …)

เหนื่อยไหม ? … เวลาที่ทำอะไรอยู่คนเดียว ไม่มีคนช่วยเหลือ (รู้สึกว่ามันนาน …  ทำไมต้องเป็นเราคนเดียว)

ความสำเร็จที่ปราศจากผู้คนชื่นชมยินดี มีความสุขหรือ ? … (จะมีความหมายอะไรกับชีวิตเนี่ย ! …)

การจะประสบความสำเร็จอย่างยิ่งใหญ่ได้นั้น จำเป็นต้อง “หาตัวช่วย” ซึ่งจะทำให้เราประสบความสำเร็จตามที่ตั้งใจไว้ … ขอความสำเร็จอยู่กับทุกคนครับ

ผู้เขียน : พัฒนะ มรกตสินธุ์
ที่มา : หนังสือ “ทางด่วนสู่ความสำเร็จ”

ขอบคุณครับ ..

TUSsanaPAK