“บัดเดี๋ยวนี้ … อ้าย อี เพื่อนผู้รักชาติ ข้าวปลาที่พวกเอ็งได้กินกันที่ตรงหน้านี้ จงเสพกันให้สำราญในอาหารมื้อสุดท้ายนี้ และเมื่ออิ่มหนำแล้ว จงทุบหม้อข้าว หม้อแกง แลเสบียงทั้งหลายให้สิ้น  หากการรบในพรุ่งนี้หาใช่ที่เราควรจะชนะได้  พวกเอ็งก็อย่าหวังจะหวนทางเก่าที่ร้างรกไร้ซึ่งหม้อข้าวที่แหลกคามือเราเองนี้แล้วไซร้ ก็อย่าได้ให้อ้าย อี หน้าไหน มาได้เอาไปกิน  แลหากจักมีอาหารในมื้อต่อไป ให้พวกเอ็งจักอิ่มหนำสำราญได้พร้อมกับเอกราชของชาติไทย ที่กำลังจะมาถึงในอีกไม่ช้า …”
ปกติคำว่า “ทุบหม้อข้าว” ในทางธุรกิจ หมายถึงว่าเป็นการตัดทางทำมาหากิน แต่ในการศึกการสงครามคำว่า “ทุบหม้อข้าว” ซึ่งปรากฏในประวัติศาสตร์ชาติไทยนั้น มีความหมายที่ยิ่งใหญ่ไปคนละทาง กล่าวคือ
สมเด็จพระเจ้าตากสิน ซึ่งขณะนั้นได้รับการแต่งตั้งให้เป็นเจ้าเมืองตากมีฐานันดรเป็นพระยา เมื่อได้ข่าวพม่าล้อมกรุงได้นำทัพลงมาสมทบเสริมกำลังป้องกันกรุงศรีอยุธยา คุมไพร่พลอยู่ใกล้วัดป่าแก้วหรือวัดใหญ่เพื่อป้องกันไม่ให้พม่ายกทัพเข้าเมือง  แต่สถานการณ์ภายในกองทัพเลวร้ายลงเรื่อยๆ เพราะพระเจ้าเอกทัศน์หรือมีฉายาว่า “ขุนหลวงขี้เรื้อน” มัวเมาแต่สตรีและน้ำจันท์  ข้าราชการ ทหาร ทั้งแม่ทัพนายกองและไพร่พลต่างพากันละทิ้งหน้าที่หนีเอาตัวรอดกันโกลาหลทำให้เกิดความสับสนวุ่นวาย