ไหนๆ ก็ลงขำขันไปแล้ว แถมอีกสักเรื่องแล้วกัน จะได้คลายเครียดกันเยอะๆ เรื่องนี้ก็ฮาไม่แพ้เรื่องแรก …

บุญเพียร เป็นเภสัชกร เขาเปิดร้านขายยาอยู่ที่แถวแฟล็ตดินแดง ชาวแฟล็ตเกือบทุกคนล้วนเคยเป็นลูกค้าขาประจำของเขาแทบทั้งสิ้น เขาจ้างเด็กหนุ่มคนหนึ่งมาเป็นลูกมือของเขาได้หลายปีแล้ว

วันหนึ่ง บุญเพียรออกไปทำธุระข้างนอก ปล่อยให้เด็กหนุ่มคนดังกล่าวอยู่เฝ้าร้าน ชายแก่ชาวแฟล็ตคนหนึ่งเดินเข้ามาในร้าน

ชายแก่ : เภสัชกรอยู่ไหม ?

เด็กหนุ่ม : ไม่อยู่ครับ ผมพอจะช่วยอะไรได้บ้างไหมครับ ?

ชายแก่ : อืม … ผมไอมาก มียาแก้ไอไหม ?

เด็กหนุ่มเดินเข้าไปหลังร้านหยิบยาน้ำมาให้ชายแก่ขวดหนึ่ง

หลังจากชำระเงินแล้ว ชายแก่เปิดขวดยาขึ้นจิบหนึ่งอึก อาการไอยังไม่หาย เขาก็จิบอีกหนึ่งอึก แล้วก็จิบอีกจนกระทั่งหมดขวด สักพักหนึ่งชายแก่ก็ไปนั่งนิ่งอยู่ข้างๆ ร้าน พอดีกับที่บุญเพียรเสร็จจากธุระกลับมาถึงร้านพอดี

บุญเพียร : ชายแกคนนั้นมานั่งเหงื่อตกอยู่ที่นี่ตั้งแต่เมื่อไหร่ ? ปกติเขาไม่เคยมานั่งอย่างนี้ แกได้ไปช่วยสอบถามอาการอะไรเขาบ้างหรือเปล่า ?

เด็กหนุ่ม : เขามาขอซื้อยาแก้ไอ ผมขายขวดนี้ให้เขา เขาดื่มจนหมดแล้วก็มานั่งนิ่งอยู่ที่นี่พักหนึ่งแล้วครับ

บุญเพียร : แกจะบ้าหรือ นี่มันไม่ใช่ยาแก้ไอ แต่มันเป็นยาถ่าย

เด็กหนุ่ม : มันจะเป็นยาอะไรก็ตาม มันออกฤทธิ์ดีมากเลยครับ ผมไม่เห็นเขาไอมาตั้งพักใหญ่ๆ แล้วครับ

บุญเพียร : ออกฤทธิ์อะไรกัน ตอนนี้เขากลั้นไอเอาไว้ต่างหาก เพราะขืนไอนิดเดียว มันจะไหลออกมานะซี

ที่มา : forward mail from kwan

อ้างอิง : http://variety.teenee.com/foodforbrain/23689.html