อยากให้อ่านจนจบนะครับ ดีมากๆ ได้แง่คิดอีกมุมหนึ่งด้วยนะ …

“อย่าหนีนะ เจ้าเด็กขี้ขโมย”
เสียงผู้หญิงวัยกลางคนคนหนึ่งตะโกนลั่น พร้อมกับมีเด็กคนหนึ่งกับผู้หญิงอีกคนหนึ่งวิ่งผ่านฉันกับแม่ที่กำลังซื้อเนื้อหมูในตลาดไปอย่างรวดเร็ว ทั้งแม่และฉันหันไปดูทันเห็นหน้าผู้หญิงคนนั้น แค่แวบเดียว แม่ถามฉันว่า ..
“อ้าวนั่นป้าร้านขายของไม่ใช่เหรอ”
“ใช่จ้ะแม่ แกวิ่งไล่ใครกันละ”
ป้าคนนั้นชื่อว่า ป้าหนอม เป็นแม่ค้าขายของชำสารพัดอย่างในตัวตลาดในอำเภอที่ฉันอยู่ มีฐานะจัดว่าดีกว่าแม่ค้าคนอื่นๆ ในละแวกเดียวกัน และเป็นที่รู้จักกันว่าแกเป็นคนที่ขี้เหนียวอย่างร้ายกาจ แถมปากจัดที่สุดในตลาดอีกด้วย ใครต่อราคาของมากเกินไป หรือถามราคาแล้วไม่ซื้อ ป้าแกจะโวยวายชนิดต้องรีบเผ่นออกจากร้านแทบไม่ทันทีเดียว

หยดน้ำที่ตกลงมาจากฟากฟ้า กำลังทำหน้าที่ของมันอย่างเต็มกำลัง มันได้นำพาความชุ่มชื้นไปสู่ทุกพื้นที่ ทำให้ต้นไม้ได้รับวัตถุดิบสำหรับปรุงอาหารชั้นเลิศ ทำให้พื้นดินที่แตกระแหงได้รับมอยเจอไรเซอร์บำรุงความชุ่มชื้น ทำให้ฝูงปลาและสัตว์น้ำมีสถานที่ชอปปิ้งสูงขึ้น อย่างน้อยก็หนึ่งฟุตจากระดับน้ำทะเล ทำให้บ้านของคนเร่ร่อน (ใต้สะพาน) เป็นที่หลบพักของพนักงานมีเงินเดือน
แล้วคนในชุมชนเมืองอย่างเราล่ะ ?
ชีวิตของคนเมือง ก็กำลังทำหน้าที่อย่างเต็มกำลังเหมือนกัน จนบางครั้งก็ดูเหมือนกับว่ามันเริ่มจะล้นเสียแล้ว ทั้งการทำงาน การเรียน การเดินทาง แม้กระทั่งการรับประทานอาหาร ทุกอย่างรอบตัวล้วนแต่ดำเนินไปด้วยความเร่งรีบ ทำให้ดูราวกับว่าชีวิตจะไม่มีช่วงเวลาของการหยุดพัก หรือแม้แต่การชะลอให้ช้าลงเลยแม้แต่น้อย